Ondervraagd: Carina van Leeuwen
Thrillerlezers 18 maart 2015

Carina van Leeuwen werkte jaren als operatieassistente in ziekenhuizen in binnen- en buitenland voordat ze in 1991 naar de politie Den Haag overstapte. Na enkele jaren in de uniformdienst werd ze een van de eerste vrouwelijke forensisch rechercheurs. Sinds 2006 werkt ze als forensisch expert in het Cold Case team van politie Amsterdam. In 2014 debuteerde ze - na een weddenschap over het schrijven van een boek- met VuurproefHet is het eerste deel van een serie : Unit Plaats Delict, een levensechte politieroman van eigen bodem en geschreven door een ervaringsdeskundige, dus CSI, maar dan echt! Het tweede deel, Koud Spoor verscheen op 20 januari 2015. Haar jarenlange ervaring als forensisch rechercheur zijn de inspiratie voor haar boeken. Carina studeerde Forensisch Onderzoek aan de Hogeschool van Amsterdam waar ze nog steeds gastcolleges geeft.

Hoe kwam je er op om gelijk met je eerste boek een hele serie te starten?
Daar kwam ik niet zelf op, dat was een idee van de uitgever Steven Maat van A.W. Bruna Uitgevers toen hij mijn manuscript had gelezen. Het heeft ook even geduurd voordat ik daar zelf ook wat in zag. Het schrijven van een boek is begonnen als weddenschap, dan denk je niet meteen aan een serie.

Hoeveel delen zou je willen schrijven?
Als het kan, ga ik door. Ik bekijk het per deel. Wanneer je Koud Spoor leest, zie je dat er in elk geval een deel 3 in de serie Unit Plaats Delict komt. Daarna kijk ik weer verder, ik heb het niet meer zelf in de hand, de karakters zijn gaan leven en bepalen intussen ook wat het vervolg wordt.

Heeft Renee veel dingetjes van jou?
Dat beperkt zich tot haar lengte en vooral haar liefde voor het vak van forensisch rechercheur. Daarin lijken we heel erg op elkaar, verder niet. Ik heb een heel gelukkig en stabiel leven, iets wat je van Renee niet kan zeggen.

Wat zou Renee Spaan van jou als forensisch rechercheur kunnen leren?
Dat ze het niet allemaal zelf moet willen doen. De praktijk is dat we onderzoeken met een heel groot team uitvoeren. Dat kan ik in de boeken niet gebruiken, want dan zou je helemaal verward raken door alle namen en functies die er in voor zouden komen. Verder zou ze ook wel wat toleranter en aimabeler kunnen zijn naar bepaalde collega’s.

Was het voor jou vanzelfsprekend dat er een lesbisch hoofdpersoon in voor zou komen.
Ja, geen twijfel mogelijk. Dat is ook nooit een issue geweest toen A.W. Bruna Uitgevers met mij in zee wilde. 

Heb je hier leuke reacties op gekregen?
Ja, erg leuke en verrassende. Waar het voor mij vanzelfsprekend was en ik er niet over na heb gedacht, blijkt het nu heel positief ontvangen te worden, door alle gezindten. In het verhaal is het een vanzelfsprekendheid, dat krijg ik ook terug. Dat is onbedoeld een mooi compliment en wie weet heeft iemand er wat aan die nog in de kast zit. Kom eruit, zou ik zeggen, het leven daarbuiten is prachtig. 

Je bent een van de weinige schrijvers die niet op facebook zit. Heeft dat met je werk te maken?
Daar heeft er zeker mee te maken, maar ook met het feit dat ik van de Kroontjespengeneratie ben. Ik heb sinds kort wel een website. (www.carinavanleeuwen.com) dat vond ik al een hele stap. Het belangrijkste argument waarom ik niet op Facebook zit, is wel dat ik geen behoefte voel om te etaleren hoe ik privé leef en wat ik doe. Met de kleine groep mensen die ik als vrienden beschouw, daar heb ik echt contact mee en we weten van elkaar wat er speelt. Maar ik begrijp wel dat mensen het wel doen, het heeft zeker voordelen. Ik sluit ook niet uit dat ik er ooit wel wat mee ga doen, maar dat zal zich dan beperken tot dat wat te maken heeft met mijn boeken. Tenslotte ontbreekt het me ook aan tijd; ik heb een fulltime baan als rechercheur, ik ben auteur die schrijft en ik ben als auteur druk om aan de publiciteitsvraag te voldoen met masterclasses bij boekhandels, interviews, blogs schrijven en ik heb ook nog een privé leven.

Je hebt een hele fijne schrijfstijl die heerlijk wegleest: waar bestonden voor je een boek schreef je schrijfoefeningen uit?
Dat is een grappige vraag; mijn schrijfoefeningen bestonden uit processen-verbaal schrijven over moord- en doodslag. Dat komt het creatief schrijven niet ten goede. Zoals gezegd was het een weddenschap toen ik me voor het eerst aan het schrijven, anders dan een proces-verbaal waagde. De eerste versie was dan ook meer een werkinstructie dan een boek, maar met wat goede tips is Vuurproef eruit gerold.

Hoe ontspan jij met zo'n intensieve baan? Met andere woorden: hoe laat jij je werk je werk?
Ik heb intussen zoveel jaar ervaring in dit vak dat het een mechanisme is geworden waarbij je accepteert dat je niet alles achter je kunt laten als je de deur achter je dichttrekt. Je leert relativeren en juist de heel kleine dingen in het leven te waarderen. Dat helpt, dat zorgt dat je niet alleen maar de dark side van de maatschappij blijft zien. Daarbij past voor mij ook het juist niet lezen van thrillers, en ik kijk ook geen politieseries die gewelddadig zijn, ik zie overdag een veelvoud van wat er daar gebeurd. 

Welke manier van schrijven heb je? In stilte of juist met muziek enz..
Ik kan overal schrijven en dat doe ik ook; in de trein, thuis op de bank, achter mijn bureau, met muziek, in stilte, maakt niet uit. Ik heb geleerd me af te sluiten; in mijn werk heb je ook geen stiltecabine met muziek waar je je processen-verbaal kan schrijven.

Lees je zelf graag thrillers? En zo ja noem eens een paar favoriete boeken.
Zoals bij de vorige vraag al opgemerkt: ik lees geen thrillers, met wat uitzonderingen zoals Ik ben Pelgrim en de Millennium trilogie, die vond ik geweldig. Maar mijn favoriete boek is dat van Harry Mulisch; De ontdekking van de hemel, dus een iets ander soort boek.

Welke domme fout las je wel eens in een thriller waarbij je dacht van dat kan helemaal niet.
De grappigste vind ik wel dat er een slachtoffer ligt en de ‘deskundige’ aan komt lopen, één blik werpt en dan zegt dat het slachtoffer drie uur en tien minuten dood is, een vrouw van 35 jaar oud is en dat ze waarschijnlijk is gestikt. Maar het draait natuurlijk allemaal om geloofwaardigheid, niet om de waarheid. En als we dat steeds weer zien in een film of boek, dan is het voor de lezer geloofwaardig en het scheelt natuurlijk heel veel tijd, anders lukt het ook niet om het op te lossen in 50 minuten zendtijd of een boek van een paar honderd bladzijden. 

Heb je voor ons een goede tip voor de ideale moord?
De ideale moord bestaat niet. Als je iemand wil omleggen, doe dat dan alleen in je hoofd. Niemand heeft het recht een ander te doden en ik denk ook dat niemand dat op zijn verlanglijstje van het leven heeft staan, dus niet doen!

Op zondag 19 april zal Carina van Leeuwen samen met Kim Moelands in de Thrillersalon ondervraagd worden door Carla de Jong en Annet de Jong

Your comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *