Ondervraagd: Diana van Hal
Thrillerlezers 20 januari 2016
Diana van Hal werd op 17 januari 1980 geboren te Amsterdam. Na een HBO studie ging zij als medisch klinisch analist werken. In haar tienerjaren wilde ze al schrijfster worden. Ze begon een paar jaar geleden boeken over spannend schrijven te gaan lezen en toen kwam het moment dat ze het aandurfde.
In november 2015 presenteerde zij haar debuut De verzamelaar. Een debuut waarmee zij mij echt verraste. Ik ben nog steeds belast met het vooroordeel dat boeken van kleine uitgeverijen waar vaak de boeken als POD uitkomen niet vaak de moeite waard zijn. Meestal stikken ze van de fouten en denk je van 'had er eens een redacteur opgezet'. Ik heb het vele malen geprobeerd en besloten het aan andere teamleden over te gaan laten. Maar opeens zit er dan een pareltje tussen die bewijst dat je vooroordelen opzij moet zetten. De verzamelaar is echt een boek wat groter uitgebracht zou mogen worden, want het is echt goed.

Hier lees je de duorecensie van Karin en mij. Twee kritische lezers die verkocht waren! Graag stelde ik Diana dus een aantal vragen. Het interview kan je hieronder lezen.
Omschrijf jij jezelf eens in 5 steekwoorden
Doorzetter, energierijk, flapuit, perfectionistisch en zorgzaam

In je tienerjaren las je al heel veel. Welke herinneringen heb je daaraan!
Het zijn heerlijke herinneringen, voor zover ik het kan herinneren. Ik weet nog dat ik heel graag naar de bieb ging, kon er echt een hele tijd rondlopen en baalde wanneer ik het limiet aan aantal te lenen boeken had bereikt. Want je mocht maar vijf boeken lenen en ik had er dan zeven of acht in mijn handen. Heel soms wanneer ik samen met mijn moeder ging, leende ik er ook eentje op haar kaart. En dan lekker in de stoel of op de bank met een kop thee uren verdwalen in een verhaal. Ik las ook veel onderweg naar de hogeschool in Amsterdam, waar ik mijn laboratorium opleiding volgde. Een enkele reis met de bus was een uur, dus ik had per dag twee uur de tijd om te lezen onderweg. Vandaar voor zover ik me kan herinneren, want ik kon echt verdwalen in de verhalen en het gebeurde wel eens dat ik pas door had dat we op het eindpunt waren wanneer de bus veel langer stil stond dan normaal (mijn school was het eindpunt van de rit). 

De verzamelaar is jouw debuut. Het schrijven ging je best makkelijk af. Hoe weet je of het goed is?

Bij sommige hoofdstukken was het een gevoel. Ik voelde me ontzettend trots wanneer ik het terug las. Kreeg er een energieboost van en ging weer vol ertegenaan in een volgend hoofdstuk. Toen ik de ruwe versie klaar had wist ik bijvoorbeeld ook dat het niet goed genoeg was. Er miste iets, ik kon het niet goed uitleggen, maar het was niet goed genoeg. Na het herschrijven en nog eens herschrijven onder begeleiding van mijn redactrice zag ik pas wat er mis was. Het was inderdaad niet goed genoeg. Ik kreeg de smaak van het schrappen zo goed te pakken dat ik zeker een derde van het boek weggehaald heb, waar ik achteraf weer spijt van heb. Toen het klaar was heb ik het ook laten lezen door mensen uit mijn omgeving. Die waren er zo enthousiast over, dat ik dat dan weer niet geloofde (ik bedoel, het zijn mensen die mij kennen, die zijn bevooroordeeld ook al zeggen ze dat ze hun eerlijke mening geven). Vandaar dat ik mezelf ook omschrijf als perfectionistisch, want ik ben nog steeds onzeker of het goed is, terwijl ik tot nu toe alleen maar positieve reacties en recensies krijg.

De reacties zijn nogal lovend. Hoe voelt dat?
Natuurlijk ben ik heel trots bij een lovende reactie, ik zweef dan echt wel een half uurtje een paar centimeter boven de grond, huppelend door de kamer. Een bevestiging dat ik op de goede weg ben en dat ik echt moet blijven schrijven. Maar ik vind het ook moeilijk te bevatten dat het goed is. Ik ben geen ster in het aannemen van complimenten, ik doe wat ik vind dat er van me verwacht wordt. Ik wilde altijd heel graag een thriller schrijven, zoals de verhalen waar ik vroeger in kon verdwalen. Op een gegeven moment ben ik het gaan doen. Vertelde het aan een paar mensen, zodat ik zeker wist dat ik niet terug kon krabbelen, omdat ze regelmatig zouden vragen hoe het ervoor stond. En ik ben natuurlijk een beginnend schrijfster, mijn dagelijks werk komt ook niet in de buurt van het schrijven van teksten of verhalen (al kan ik over mijn werk ook hele boeken schrijven). Het is heel moeilijk te bevatten, ik denk dat hoe vaak mensen ook zeggen dat het goed is, dat ik toch denk dat het beter kan.  
Hoe eng is het de eerste paar recensies afwachtend?
Zenuwslopend! Het liefst keek ik over de schouders van de lezers heen of wilde hun gezichtsuitdrukking zien om te weten wat ze ervan vonden. Wanneer ik wist dat iemand het aan het lezen was, moest ik mezelf bedwingen om niet elk uur te vragen: En? Wat vind je er tot nu toe van? Ik heb er best wakker van gelegen. Het was ook heel eng om los te laten, wetend dat iedereen er nu een mening over gaat vormen. Het klinkt raar, maar stiekem hoopte ik ook dat er mensen zouden zijn die toch wat puntjes van kritiek hadden. Dat kon ik dan mooi meenemen in het schrijven van een vervolg, mezelf verbeteren. Maar dan natuurlijk wel verpakt in vriendelijke woorden. 
Je hebt de omslag van je boek na het uitbrengen veranderd: waarom?
De omslag was echt een leermoment. Ik was er niet helemaal tevreden over, al vond ik hem op zich wel mooi, want mijn vriend heeft hem zelf gemaakt (een beetje gestuurd door mij) en daar was ik best trots op natuurlijk (zijn dagelijks werk komt niet in de buurt van het maken van een omslag van een boek). Op de oorspronkelijke omslag heb ik wel iets kritiek gehad, want er waren een aantal mensen die me erop attendeerden dat bij het zien van de cover ze moesten denken aan een science fiction verhaal. Daar hadden ze helemaal gelijk in, dat was echt niet de bedoeling. Mijn vriend vond de helm op de voorkant vanaf het begin een doorn in het oog (wat ik niet meegekregen had). Ik wist zelf natuurlijk heel goed wat het voor moest stellen, maar nadat er een aantal mensen uit onze omgeving vroegen of het een haai of een ruimteschip was, is hij meteen aan de slag gegaan en heeft een nieuwe gemaakt. En zoals de omslag nu is, daar ben ik echt heel erg blij mee. Past ontzettend goed bij het verhaal. Zo had de omslag vanaf het begin moeten zijn. 

Lees je nog steeds veel? En wat lees je zoal?

Ik lees nog steeds, maar veel minder dan vroeger. In vergelijking met die tijd heb ik nu een eigen huishouden, een gezin, ik werk en schrijf erbij. Op het moment dat ik met schrijven moest wachten, bijvoorbeeld wanneer het geredigeerd werd of toen het naar de uitgever ging, heb ik wel een aantal boeken gelezen. Ik lees zelf eigenlijk alleen maar thrillers. 
 
Heb je favoriete schrijvers?
Ja zeker heb ik die. Patricia Cornwell is echt mijn favoriet. Maar daarnaast lees ik graag boeken van Alex Kava, Harlan Coben, James Patterson, Camilla Lackberg en Ruth Rendell. En ik moet zeggen dat sinds ik de Lois Elzinga boeken van Simone van der Vlugt heb gelezen ik wel uitkijk naar een nieuwe in de reeks.
 
Wat is je favoriete boek aller tijden?
Ik heb niet echt een favoriet boek, maar wel een favoriete reeks. De scarpetta boeken van Patricia Cornwell pak ik regelmatig tevoorschijn om de serie van begin af aan weer te gaan lezen. 

Je bent medisch klinisch analist. Wat doet zo'n iemand op zijn werk?

Ik onderzoek alle lichaamsvloeistoffen die een mens rijk is. In het bloed kan je bepalingen doen die kunnen wijzen naar een bepaald ziektebeeld. Denk aan een hartaanval, suikerziekte, nierfalen, die nare ziekte met de letter k. Maar in bijvoorbeeld hersenvocht kan je onderzoeken of iemand een hersenbloeding heeft gehad. In urine of iemand een blaasontsteking heeft of zelfs of zijn nieren het nog wel goed doen. En ga zo maar door. Er interessant, dankbaar en veelzijdig werk.

Fantaseer je wel eens om iets als bij CSI te mogen doen?
Dat lijkt me wel gaaf. Alleen daar moet je een speciale opleiding voor doen en niet iedereen wordt daar zomaar toegelaten natuurlijk. Ik zou moeten verhuizen naar Rijswijk (vlakbij Den Haag) omdat alleen daar die bepalingen gedaan worden (dat was vroeger in ieder geval zo toen ik mijn opleiding begon). Maar het gaat echt niet zoals op tv. Ik denk ook niet dat ik er geschikt voor zou zijn. Ik keek vroeger graag naar CSI en tegenwoordig graag Criminal minds en dat soort series, maar in het echte leven... Ik schrijf misschien over enge dingen, maar daar kan ik me ook goed inleven in hoe angstig iemand zich moet voelen, omdat ik zelf een beetje een angsthaas ben. Ik zie overal het gevaar in en mijn buik trekt al samen bij het idee dat er voor mijn neus iemand wat overkomt. Nee, ik ben ongeschikt haha.

Wat wilde je vroeger worden als jong meisje?
Heel vroeger toen ik een jaar of tien was wilde ik kraamverzorgster worden. En heel graag moeder, ik dacht dat ik op mijn achttiende al getrouwd zou zijn en twee kinderen en een hond en kat zou hebben. Daarna wilde ik schrijfster worden. Want die verhalen, daar kreeg ik niet genoeg van en ik had veel fantasie dus dat moest lukken, ik was een dromer. Tot mijn zeventiende en ik echt een vervolgopleiding moest kiezen. Toen ben ik de analistenopleiding gaan doen. Dat paste perfect bij me, met je handen werken, heel nauwkeurig werken en veel nadenken bij alles wat je doet.

Hoe schrijf jij aan je tweede verhaal? Je hebt een baan, Twee kinderen en een man. Wanneer is jouw schrijftijd?
Mijn tweede verhaal zit in grote lijnen al sinds afgelopen zomer in mijn hoofd. Ik heb inderdaad een vreselijk druk bestaan. Ik werk alleen overdag dus in de avonduren, zodra de kinderen op bed liggen neem ik een paar uur om te schrijven. Dat kan elke werkdag. In het weekend lukt dat niet altijd. 

Heb je een kamer waar je je terugtrekt?
Tot nu toe schrijf ik altijd aan de keukentafel. In de toekomst gaan we op zolder een werkruimte maken, zodat ik daar ook wat meer naslagwerk, papieren enz kan laten liggen. Maar de keukentafel werkt prima. Toen ik net begon aan het tweede verhaal merkte ik dat ik er echt weer even in moest komen. Het verhaal moest me nog als het ware omarmen. Nu een aantal hoofdstukken verder laat het me niet meer los. Op weg naar het werk, wanneer ik wil gaan slapen, het verhaal blijft doorgaan.

Heb je een vast aantal woorden wat je perse dagelijks wilt schrijven?
Ik heb met mezelf afgesproken dat ik in ieder geval duizend woorden per dag moet schrijven. En wanneer dat middenin een hoofdstuk valt en ik heb nog tijd over (ik vergeet soms de tijd en ga dan eigenlijk te laat naar bed) dan maak ik dat hoofdstuk ook nog af. 
 
Welke schrijver zou je graag eens willen ontmoeten?
Zonder twijfel: Patricia Cornwell. 

Your comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *