Ondervraagd: Patricia Snel
Thrillerlezers 27 maart 2016

Patricia Snel  studeerde in Leiden Italiaanse taal-en letterkunde en kunstgeschiedenis. Na haar studie werkte zij enkele jaren voor een marketing en communicatiebureau, richtte ze diverse bedrijfjes op en reisde o.a. een half jaar lang door Zuid-Amerika en Afrika. Voor haar debuut en bestseller Verblind (2010), dompelde zij zich onder in het leven van de wiethandel, liep mee tijdens het oogsten en was aanwezig bij het verhandelen. In 2006 verruilde Patricia de hoofdstad voor het platteland, het decor voor haar tweede roman De intrigant die in mei 2011 is verschenen. Vanaf januari 2011 woonde en werkte zij in Singapore. Haar derde thriller De expat verscheen februari 2013. Zij geeft ook lezingen en workshops over het schrijverschap. Haar vierde boek, De jacht, verscheen mei 2014. En dan is er nu De violiste, net verschenen op 21 maart. (Bron: website Patricia Snel).

Thrillerlezers mocht aanwezig zijn bij de boekpresentatie van De violiste. Daar vertelde Patricia sinds twee dagen weer terug in Nederland te wonen en wel in Amsterdam. De stad is weer een extra mooie vrouw rijker dus. Wij mochten ook nog eens Patricia een aantal vragen stellen. Ons geluk kon niet op!

Wil je jezelf omschrijven in 5 steekwoorden? 
Trouw, avontuurlijk, onzeker, grappig en energiek.

Je hebt diverse dingen op je cv staan: vertegenwoordigster, model en sportmasseuse. Ook studeerde je Italiaanse taal- en letterkunde. Wat wilde je vroeger toen je puber was eigenlijk graag worden?
Ik was een meisje zonder plan. Kom uit een vrij traditioneel gezin, waarin mijn moeder huisvrouw was en mijn vader de kost verdiende. Het leek logisch dat ik dezelfde weg zou bewandelen. Door mijn avontuurlijke inslag is het anders gelopen. Heb ik net zo lang gezocht naar iets waar ik goed in ben. En terugkijkend, zat het schrijven er al jong in.

Vroeger als kind speelde je juist met de jongens, maakte je boomhutten, cowboytje spelen enz. Was je een tomboy toen? Wat ging er mis? (meestal is de vraag andersom he)
Haha, er is niks misgegaan. Maar ik was absoluut een jongensachtig meisje qua gedrag. Eigenlijk nog wel een beetje. Getut met barbies trok me nooit. Ik speelde urenlang samen met mijn broer met zijn racebaan en treintjes. Blij dat ik zo lang kind gebleven ben. Ik was 16 toen speelde ik nog cowboytje. Misschien kwam het wel omdat ik ook laat borsten kreeg. Zo laat, dat ik van wanhoop bh’s ging kopen en er watten in stopte. Mijn moeder zei dan: maak je niet gek, vroeg rijp, vroeg rot. Achteraf is dat wel grappig. Toen vond ik het wat minder.

Je hebt op een gegeven moment een sabbatical genomen en ben rond gaan rijden in Zuid Amerika. Hoe moeilijk is het dan om weer terug naar gewoon werken te gaan? 
Ik herinner het me als de hel, mijn terugkomst. Die absolute vrijheid, die hang naar vrijheid die toch zo in me geworteld zit, die moest ik weer inleveren. Een baan zoeken, geld verdienen. Logisch ook hoor. Ik klaagde niet (dat haat ik), maar het heeft een jaar geduurd voordat ik mijn draai had gevonden. Net als reizen zit in schrijven voor mij dezelfde vrijheid. Je creëert een wereld, waarin jij bepaalt hoe je personages zich gedragen en wat hen overkomt. Gaan ze linksaf, rechtsaf of blijven ze nog even in deze ‘scene’ hangen.

Je was al jong gek op lezen en hebt ook veel geschreven voor je eerste boek uitkwam. Zo las ook jij in je jeugd Xaviera Hollander..Heb je het ooit herlezen?

Haha, het was een boek die ervoor zorgde dat ik mijzelf seksueel ontdekte. Maar ik heb het niet herlezen. Nee, zo goed was het nu ook weer niet.

Wat herinner je nog meer voor boeken die je toen las?
Mijn moeder verslond boeken. Zien lezen doet lezen. Ik herinner me ‘Een vlucht regenwulpen’ en ‘Pjotter’ van Maarten het Hart. Ik dook de bieb in en las alles wat los en vast zat. Niet alle titels zijn blijven hangen. Ik word ook een dagje ouder.

Met schrijven genees je een beetje van de wereld. Een wanhopige optimist. Het leven is gedoe en geploeter.
Drie uitspraken over jezelf. Reageer er eens op. 
Als ik in mijn eigen wereld ben, wanneer ik dus schrijf, trek ik me terug uit de ellende van de wereld. Vervolgens creëer ik er weer een, maar daar sta ik gelukkig zelf aan het roer. Schrijven bestaat bij gratie van problemen scheppen.
Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die het leven heel makkelijk vinden. Als dat zo is, wil ik die graag ontmoeten. Teleurstellingen incasseren, verwachtingen bijstellen, dus erkennen dat het zo is, maakt het leven een stuk lichter en doet mij in ieder geval aardig in het hier en nu leven. Verleden is verleden, toekomst bestaat niet. Want alle angsten komen daaruit voort. Of ik angst-vrij ben? Hell no!

Je wordt volgend jaar 50... Hoe kijk je daar naar? Zie je er tegenop of... Ingrid Oonincx' nieuwe boek Medicijn gaat over een middel om 20 a 30 jaar te zijn voelen etc. Zou je het wat vinden? 
Nee, hoor, ik heb geen enkel probleem met het feit dat ik 50 word. Tuurlijk, als ik in de spiegel kijk, zie ik heus de ouderdom geniepig toeslaan. Dan sta ik niet te jubelen of zo. Nee. Maar ik denk dat het meer een kunst is om te zorgen dat je jezelf accepteert met een dikker buikje, rimpels en borsten die meer willen aarden, dan toegeven aan de absurde hysterie van tegenwoordig: de illusie aanhangen dat ‘de jeugd’ maakbaar is. Het is heel onaantrekkelijk, een vrouw of man die zich daar wanhopig aan vastklampt. Het gaat om de instelling. Als zij de ouderdom zouden accepteren zouden ze tien jaar jonger uit hun ogen kijken. Want laten we wel zijn: ogen weerspiegelen jeugd en energie, niet die ene rimpel meer of minder.

Van je vorige boek De Expat zijn maar liefst 45.000 exemplaren verkocht. Hoe is dat? Loop je dan juichend door het huis, gaat er champagne over, ga je uit eten...kortom wat doe je om zoiets te vieren? 
Inmiddels zijn het er meer dan 60.000 geloof ik. Haha, wat ik al zei. Ik ben een enorme levensgenieter. Ik heb een rijk sociaal leven en eten en drinken staan op nummer een. Elke dag kook ik voor mezelf, doe een kaarsje aan, drink een glas wijn, alleen of met vrienden. En ja, als het even kan, maar daarvoor heb ik geen 60.000 Expats nodig, dan zit ik aan een glas bubbels.
Wat niet wegneemt dat ik superblij ben met de verkopen van De expat. Vanavond drink ik op De violiste die net uit is. Champagne, dat wel! Het blijft nog even feest want de reacties zijn overweldigend sinds maandag.

De violiste met een prachtige omslag. Hoe trots ben je op De violiste?
Het is een spannend verhaal met meerdere plotlijnen. Twee vertelperspectieven, Amber, de violiste en een oud-rechercheur O’Connor. Heden en verleden lopen door elkaar. Het was een enorm gepuzzel om het te schrijven, vandaar dat het wat langer duurde. Maar tijd, dus deadlines, werden verschoven, want er stond maar een ding voor mij vast: dit moet mijn beste boek worden. En daarin ben ik voor mezelf geslaagd. Ik ben ook heel blij met de quote van Susan Smit. ‘De violiste is een verrassende en intelligente thriller vol onderhuidse spanningen die danst rond verboden liefde, muziek en moord. Een good read tot de laatste pagina!’ Dus ja, ik ben heel blij met mijn geesteskind. Maar vanaf nu mag de lezer het bepalen.

Susan Smit en Isa Hoes

Wat is de Patricia Snelstijl?
Ik probeer zoveel mogelijk woorden weg te laten. Bijvoeglijke naamwoorden en veel te zeggen met werkwoorden. Dan kun je al een hoop zinnen achterwege laten. Als ik schrijf zie ik een film voor me. Die film vat ik in woorden. Dus wat is de Patricia Snel stijl: helder taalgebruik en beeldend. Enige ironie is me trouwens ook niet vreemd.

Waar kenmerken jouw boeken zich in?
Ik duik altijd in een onderwerp en probeer mezelf die wereld ‘eigen’ te maken, zodat de lezer zich een goede voorstelling van bijvoorbeeld de muziekwereld kan maken. 

Je doet altijd veel research rondom je boeken. Zo deed je voor je vorige boek De jacht onderzoek in Congo rondom de ivoorjacht.
Alles begint met fantasie. Ja, maar ik denk dat de ‘couleur locale’ wordt vergroot door onderzoek naar een onderwerp, waardoor ik de lezer echt in de wereld trek van de muziek, of ivoorhandel of mensenhandel (De expat) of de wiethandel (Verblind). Je steekt onbewust ook wat op van mijn boeken. 

Heb je nu viool leren spelen? 
Nee, maar dat is het mooie van schrijven, ik schep een werkelijkheid die overeenkomt met de echte wereld. Dat is mijn taak als schrijver.

Ten slotte: waarom moet men De violiste gaan lezen?
De violiste is een verhaal dat veel mensen zal aanspreken. Iedereen kent het gevoel verraden of belazerd te worden. Of dat nu in vriendschappen is, zakelijk of in de liefde. De spannende zoektocht naar de waarheid van Amber en O’Connor, ieder op hun manier, blijft tot de laatste bladzijde een vraag voor de lezer. Dus stoppen met De violiste lezen zit er niet in. Dat garandeer ik persoonlijk!

 

Your comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *