Ondervraagd: Bart Debbaut
Thrillerlezers 21 april 2016

Sinds maart 2011 is Bart - samen met zijn echtgenote - zaakvoerder van herenkledingzaak De Gouden Schaar op de Veemarkt in Tienen. Daarvoor was hij 17 jaar bankier. In 2008 startte hij met een thrillerreeks rond de Leuvense speurders John Leyssens en Mieke Van Cattendyck. Zijn debuutroman 'Scherven', verscheen in 2008. Een jaar later volgde 'Tralies' en in september 2010 verscheen bij uitgeverij Manteau 'De facebook moorden'. Dat boek werd door de bezoekers van de Nederlandse website thrillerboek.nl verkozen tot beste Nederlandstalige thriller van 2010. De reeks rond de speurders Leyssens & Van Cattendyck werd verder gezet met de boeken 'Ik maak je kapot'  en 'Cold Case 0212' (2012). 
In juni 2013 verscheen met 'Als ik wakker word, ga ik dood een literaire novelle. De tragikomische novelle biedt een unieke kijk op de mens, het leven en de werkelijkheid.
In september 2014 verscheen bij uitgeverij Lannoo 'En toen schiep God Kevin', een satirische roman. In het boek ondervind God problemen als hij zijn zoon Jezus vraagt om terug naar de aarde te gaan. Als alternatief voor diens weigering beslist God een nieuwe messias te laten geboren worden. Kevin is zijn naam. Wat volgt is een opeenvolging van absurde, pijnlijke, kleinmenselijke gebeurtenissen.
In maart verscheen 'Relikwie', zijn zesde thriller zonder de Leuvense speurders Leyssens en Cattendyck.
Bron: Bart Debbauts website

Daar ik zeer enthousiast was na het lezen van Relikwie, stelde ik Bart een aantal vragen.

Wat een lekker luguber boek leverde je af. Hoe kom je er op?
Relikwie is mijn zesde thriller, maar het is mijn eerste thriller zonder politie, speurders, wetsdokter, lijkschouwingen. Ik was wat uitgekeken op de typische politieroman, en op zoek naar een nieuwe invalshoek om spannende boeken te schrijven. De keuze om uit te gaan van de kleine en grote angsten en frustraties van gewone mensen, leverde me inspiratie op om Relikwie te schrijven.

De nette bedrijfsleider en de schrijver die vreselijke dingen bedenkt: waar treffen jouw eigenschappen elkaar?
Leuke vraag. Zeker met Relikwie heb ik gekozen voor een thema dat iedereen van veraf of dichtbij kent. Je kan je bij dit thema - en bij uitbreiding daarvan met veel thema's waarmee we in ons dagelijks leven geconfronteerd kunnen worden - creatief zijn met de emoties die daarbij komen kijken: angst, frustratie, schuldgevoel, zenuwachtigheid, onrust, woede, euforie. De mix van al die emoties kan een gevaarlijke cocktail zijn. De stap naar een gruwelijk scenario is dan niet meer zo veraf, het schuilt in ieder van ons. Alleen houdt onze amygdala (een deel van onze hersenen) onze emoties onder controle. Bij de meesten van ons dan toch.

Je wisselt de soorten boeken af die je schrijft. Heb je een voorkeur of is de afwisseling gewoon het fijnst?
Ik schreef vijf boeken in de Leyssens & Van Cattendyckreeks. Vijf politieromans die goed werden onthaald door pers en publiek. Maar na vijf boeken had ik het een beetje gehad met dit soort verhalen. Uiteindelijk is het telkens een recuperatie van eenzelfde thema: er gebeurt iets, speurders bijten zich er - met wisselend succes - in vast en proberen het op te lossen. Vaak is de rest goedbedoelde bladvulling. Het woord soapserie is misschien te kort door de bocht, maar het komt er min of meer op neer. Daarom begon ik andere dingen te schrijven: eerst een literaire novelle (Als ik wakker word, ga ik dood: misschien wel het mooiste boekje dat ik ooit schreef), daarna een satirische roman (En toen schiep God Kevin). Beide boeken kregen mooie beoordelingen, maar ik voelde wel hoe mijn thrillerpubliek wat op zijn honger bleef. Vreemd genoeg bekroop me ook terug de zin om een thriller te schrijven. Met Relikwie heb ik afstand genomen van de typische politieroman, ga ik dieper in op de gevoelens van de personages, en creëer ik daarmee een beklemmende, angstige sfeer. Ik denk - afgaande op de reacties - dat ik daar goed in ben geslaagd.

Aan wie liet je Relikwie lezen als eerste en hoe reageerde die persoon?
Naast mijn uitgever was mijn vrouw de eerste die het boek gelezen heeft. Ze was behoorlijk geraakt door het boek. Meer nog, ze vond het gruwelijk en pijnlijk, confronterend ook omwille van het realistische scenario. Het besef dat ieder van ons dit zou kunnen meemaken, maakte het voor haar bijzonder beangstigend.

Hoe ontlaadt je na het schrijven van bepaalde scenes of duik je gewoon je bed in? Of moet je omschakelen?
Ik schrijf zeer gedisciplineerd. Als ik aan een boek begin, wil ik drie tot vier keer per week schrijven, telkens met streefdoel van minimum 1000 woorden per schrijfsessie. Enkel op die manier blijf ik in het verhaal en kan ik mezelf goed inleven in de personages. Ik schrijf ook altijd met muziek, bijna altijd klassieke muziek. Spotify is daarvoor uitermate geschikt, de ontdekking van muziek die ik nooit eerder hoorde werkt zelfs inspirerend. Zo inspirerend dat ik voor Relikwie gekozen heb om muziek te verwerken in het boek en de lezer daarvan te laten meegenieten door een soundtrack te koppelen aan het boek. Lezers kunnen via een Spotify- of YouTubelink meeluisteren met de muziek die de personages effectief of in hun hoofd horen. Ik garandeer je: extra kippenvel!
Na een schrijfsessie moet ik niet noodzakelijk ontladen. Ik kan het van me afzetten en zonder al te veel problemen in slaap vallen. Gelukkig maar.

Erg spijtig de onbekendheid van jouw schrijfwerk nog in Nederland: hoe kan je dit aanpakken?
Het is een oud zeer: Belgen lezen relatief weinig van Nederlandse schrijvers, Nederlanders lezen relatief weinig Vlamingen. Vraag aan honderd Vlamingen om 5 Nederlandse thrillerschrijvers op te noemen. Gegarandeerd faalt 95%. Omgekeerd is dat ook zo. Gelukkig doen de uitgeverijen tegenwoordig goed hun best om beide markten te bespelen. We zijn al een klein taalgebied, dus moeten we allemaal inspanningen leveren om binnen dat Nederlandse taalgebied zoveel mogelijk schrijvers te ontdekken. Ik probeer via social media zoveel mogelijk mensen te bereiken, ik merk dat het aantal Nederlanders die mijn boeken kennen en lezen toch stilaan groeit.

Om de mensen je wat te leren kennen: wil je jezelf in 5 steekwoorden omschrijven?
Creatief, communicatief, sociaal, dominant, ambitieus

Lees je zelf veel? En wat lees je dan zoal? Welke Vlaamse auteur waardeer jij zeer? En welke Hollandse?
Ik lees - eerlijk gezegd - te weinig. De combinatie van werken en schrijven, en daarnaast ook nog fietsen, piano spelen en koken (hobbykok) is tijdrovend. Maar ik lees wel graag, zowel Nederlandse als Vlaamse schrijvers. Ik lees overigens niet enkel thrillers, ook van romans kan ik echt genieten. Saskia De Coster is mijn favoriete Vlaamse auteur. Ze heeft een schrijfstijl die heerlijk nonchalant en arrogant tegelijk is. Een stijl die helemaal overeenkomt met het beeld dat ik van haar heb. Prima schrijfster. In Nederland is Linda Jansma een van mijn favoriete thrillerschrijfsters. Ze schrijft to-the-point. Niet al teveel bladvulling, maar overtuigend spannende verhalen. Zo lees ik ze graag.

Bart, waarom moeten mensen Relikwie zeker gaan lezen?
Relikwie is anders dan mijn vijf andere thrillers. Het is een spannend verhaal dat zich in elke huiskamer kan afspelen. De beklemmende sfeer, de stress, de onmacht, de spanning in de hoofden van de hoofdpersonages is zo confronterend en herkenbaar dat je beslist verder zal lezen als je eraan begonnen bent. Ik zeg dat niet alleen, ik merk dat ook in alle reacties die ik tot hier toe kreeg. Met Relikwie heb ik een thriller geschreven die bijzonder dicht op de huid zit van elke lezer. De eraan gekoppelde soundtrack zorgt voor extra kippenvel. En leert de lezer overigens prachtige muziek ontdekken. De lezer zal ook snel begrijpen waarom die muziek zo belangrijk is in dit boek.

Kunnen alle mensen dit boek wel aan? Of die met een slechte maag wat minder?
Alle mensen kunnen dit boek aan, denk ik. Ik geef toe, vrouwen zullen soms even moeten slikken. Dit is geen verhaal dat je zomaar naast je kan neerleggen. Je zal er even mee blijven zitten. Tot en met de laatste zin. Want die is zo allesbepalend dat je sowieso zal moeten nadenken over hoe jij dit zou aanpakken. Kort-op-je-huid-boek, ik beloof alle lezers veel leesplezier, een stokkende ademhaling en een nagelbijtende pageturner. 

Your comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *