Ondervraagd: Donald Nolet
Thrillerlezers 18 mei 2016
In 2014 won je de Gouden Strop én de Schaduwprijs met je debuut Versleuteld. Wat is er daarna met je gebeurd, wat heeft het winnen van deze prijzen je gebracht?
Heel veel. En op allerlei vlakken. Het gaf me de bevestiging dat ik dit kan. Schrijvers zijn notoir onzeker en ik ben geen uitzondering. Dus het was geweldig dat twee aparte groepen mensen, allebei met de nodige vakkennis, zeiden: dit is goed. Ook heel fijn dat ik dankzij de prijs in de twee weken daarna meer boeken heb verkocht dan in het half jaar daarvoor.
 
Werkt het winnen van de Gouden Strop niet verstikkend? De lat ligt gelijk superhoog.
Ik merk het vooral de laatste weken. Daarvoor was ik nog zo hard bezig om het boek af te krijgen, dat ik eigenlijk geen tijd had om daar veel over te tobben. Pas toen hij eenmaal bij de drukker lag, en je eigenlijk niets anders kan doen dan afwachten, kwam echt de vraag op: wat gaan mensen ervan vinden? De eerste reacties zijn in ieder geval hoopvol.
 
Zou je jezelf in 5 woorden kunnen omschrijven?
Dat moeten anderen maar doen.
 
Waar komt je liefde voor thrillers vandaan?
Ik lees behoorlijk breed. Van literatuur tot non-fictie, sci-fi en thrillers. Alleen fantasy wil me meestal niet zo boeien. Wat ik aan thrillers fijn vind is dat het puur gaat om het verhaal. In de beste thrillers leren we net zoveel over de menselijke natuur als in de beste literaire werken, alleen ligt het er niet zo dik bovenop. Het verhaal, de plot, gaat boven alles.
 
Is schrijven iets dat je vroeger al ambieerde?
Nee. Dat is echt langzaam zo gegroeid. Pas na mijn dertigste begon het te kriebelen.
 
Hoe heb je jezelf ontwikkeld als schrijver, als je terugkijkt naar Versleuteld?
Je bent zelf zo met het schrijven bezig dat het lastig is zoiets te analyseren. Misschien dat ik over een tijdje er iets zinnigs over kan zeggen.
 
Je verdiept je graag in complot theorieën, is het lastig om nog 'normaal' te denken?
Nee hoor. Voor mij is het ook vaak eerder iets onontdekts, zoals een afluisterstation van de Duitsers bij Katwijk, of iets obscuurs, zoals het Voynich Manuscript, dat mijn aandacht trekt. Pas als ik me daarin ga verdiepen komen er zaken naar boven waar je een fijn plot, uiteraard met samenzwering, om kan spinnen.
 
In Handschrift van de duivel heb je het over het Voynich Manuscript: hoe ben je op dit idee gekomen?
Als je het internet afstruint op zoek naar de overgebleven raadsels in de geschiedenis, dan kom je deze onvermijdelijk tegen.
 
Hoe voorkom je dat jij en de lezer niet verdwaald in de wereld van zo'n manuscript, zonder dat je afbreuk doet aan het mysterie en het toch leesbaar houdt?
Dat is het moeilijkste. Er valt zo ontzettend veel over te vertellen. Dus je ontkomt niet aan harde keuzes en versimpelingen. Zelfs dan is het voor de lezer af en toe nog best veel, kan ik me voorstellen.
 
Vind je het vervelend om vergeleken te worden met Dan Brown, je wordt natuurlijk een bepaalde hoek ingedreven?
Er zijn ergere hoeken om in te worden gedreven. Zolang ik maar het gevoel heb dat het mijn boek is, zoals ik het heb willen schrijven.
 
Wat heb je van iemand als Tomas Ross kunnen leren? Hoe gaat zo´n proces in zijn werk?
Door zijn enorme ervaring en kennis voelt hij precies aan wanneer een plotwending of iets dergelijks ongeloofwaardig is of te makkelijk. Die haalt hij er haarfijn uit. Hij is heel duidelijk in zijn kritiek, maar kan ook heel lovend zijn. Ik weet nog dat hij een maand voordat Versleuteld uitkwam zei: dit is een kanshebber voor de Gouden Strop. Zal wel, dacht ik toen.
 
Heb je ambitie om full time schrijver te zijn of wil je dit blijven combineren met je werk in de reclamewereld?
Moeilijk, moeilijk. Het lijkt me best eenzaam, full time schrijver. Aan de andere kant zou ik er wel meer tijd voor willen hebben. Nu ben ik zo’n driekwart van mijn tijd bezig met mijn werk in de reclame en een kwart met schrijven. Met fifty-fifty zou ik al heel blij zijn.
 
Je kiest voor een vrouwelijk hoofdpersoon. Is dit een bewuste keuze geweest?
Ja. Een vrouwelijke wiskundige, dat leek me stoer. En een keer iets anders.
 
Ben je al begonnen aan een volgend project en wanneer kunnen we dat verwachten?
Nog niet, dus geen idee.
 
Ga je ook boeken schrijven met een Japans thema?
Dat gaat ongetwijfeld een keer gebeuren. Het land, de cultuur en geschiedenis ervan, dat blijft fascinerend.
 
Hoe groot was de omschakeling van korte stukjes schrijven naar een roman?
Het is van 100 meter sprint naar de marathon. Een hele overgang. Dus ik heb geprobeerd het meer te zien als iets van 400 korte sprintjes.
 
Hoe was het proces van inleveren manuscript tot eerste kritieken?
Dat zijn een beetje machteloze weken. Je kan niets meer doen, niets meer veranderen. En tegelijk heb je nog niet de bevestiging gekregen, die je als schrijver natuurlijk graag wil. En je bent ook nog eens lekker moe van de laatste aanpassingen.
 
Tussen Versleuteld en Handschrift van de duivel zit bijna 2,5 jaar. Is dit de tijd die je echt nodig hebt om een boek te schrijven?
Ik heb net het boek ‘The Fifth Gospel’ gelezen, van Ian Caldwell. Hij heeft er acht jaar over gedaan. Donna Tartt doet er ook zo lang over. Anderen publiceren elk jaar een nieuw boek. Iedereen is anders. Misschien is dit mijn ritme. We zullen zien.
 
Je boeken zijn tot nu toe fictief maar gebaseerd op waargebeurde historische gebeurtenissen. Is dat een bewuste keuze, ga je ook nog historische boeken schrijven of heb je toch liever de vrijheid om je eigen wereld te kunnen creëren​?
Tot nog toe bevalt dit goed. Een bestaand gegeven, maar genoeg ruimte om daar zelf iets omheen te verzinnen. Maar je weet het niet. Ik heb een grote bewondering voor iemand als Robert Harris, die juist heel veelzijdig is. Soms historisch, soms in het nu. Fictieve toekomstscenario’s. Hij doet alles. En goed.
Wat voor boeken lees je zelf graag, heb je een favoriete auteur?
Wat betreft thrillers; Robert Harris, Philip Kerr en Martin Cruz Smith. Maar ik lees ook graag non-fictie en af en toe ‘echte’ literatuur. Vooral Amerikaanse schrijvers van nu, zoals Dave Eggers en Michael Chabon. In het tech genre is Neal Stephenson heel erg goed.
 
Waarom zouden wij Versleuteld en Handschrift van de duivel moeten lezen?
Niets moet, maar als je houdt van thrillers met historische elementen, vlot geschreven en met een goed plot (al zeg ik het zelf), dan zijn deze titels iets voor jou.

Your comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *